Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Η ομορφιά της άνοιξης στο παρχάρι Καντίραλακ του Πόντου !!





Όσοι το έχουν επισκεφθεί, ιδιαίτερα την άνοιξη ή το φθινόπωρο, στην κυριολεξία έχουν μαγευθεί. Μαγεύουν μέχρι και oι φωτογραφίες του τοπίου, οι οποίες είναι σαν ανθισμένες καρτ ποστάλ. Πρόκειται για το παρχάρι Καντίραλακ, που βρίσκεται στην Τόνια της Τραπεζούντας, τα άνθη του οποίου είναι υπό εξαφάνιση και προστατεύονται, με βάση τη Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος.



Συγκεκριμένα, προστατεύονται τα άνθη amsonia orientalis ή rhavya orientalis, τα οποία ανθίζουν κάθε Απρίλιο και στα τουρκικά τα ονομάζουν «μπλε άστρα».





Στο ίδιο παρχάρι το φθινόπωρο ανθίζουν τα λευκά colchicum speciosum, τα οποία δίνουν άλλη ομορφιά σε ένα υπέροχο τοπίο το οποίο κόβει την ανάσα. 





Η πανδαισία των χρωμάτων εμφανίζεται στην περιοχή με το τέλος του χειμώνα, όταν οι χιονισμένες βουνοκορφές γίνονται καταπράσινες και στολίζονται με τα όμορφα και μοναδικά άνθη. 



Στο παρχάρι Καντίραλακ, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1300 μ., σε απόσταση 9 χιλιομέτρων από την Τόνια, οι τοπικές αρχές πραγματοποιούν γιορτές και πανηγύρια.
Να το επισκεφθείτε.



ΠΗΓΗ:http://www.yeryuzutanigi.com/, youtube.com , http://www.pontos-news.gr/

Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Δάση της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης





Δάσος Κοτζά Ορμάν


Το όνομά του σημαίνει «θρυλικό δάσος» στα τούρκικα. Βρίσκεται δίπλα στις όχθες του Νέστου, και εκτείνεται από τον οικισμό Τοξότες έως τις εκβολές του ποταμού. Φιλοξενεί ιδιαίτερα σπάνιους και μεγάλης σημασίας εκπροσώπους της πανίδας και της χλωρίδας. 



Για παράδειγμα από πλευράς δέντρων μπορείτε να δείτε την ασπρολεύκα και την μαύρη λεύκα, το σκλήθρο κ.ά και από πλευράς ζώων ίσως να μην τα συναντήσετε, αλλά στο δάσος ζουν αγριόχοιρου, λύκοι, ασβοί, αλεπούδες, ζαρκάδια καθώς και πολλών ειδών πτηνά. 



Δάσος Ελατιάς 

Η Ελατιά  η Καράντερε είναι βουνό της Μακεδονίας, βρίσκεται στο νομό  Δράμας  και αποτελεί τμήμα της οροσειράς της Κεντρικής Ροδόπης. Έχει μέγιστο υψμετρο 1.826 μέτρα (κορυφή Τσάκαλος). 
Εκτός από τον Τσάκαλο (υψόμετρο 1826μ.), άλλες κορυφές είναι: οι Οξιές (υψόμετρο 1811μ.), η Ελατιά (υψόμ. 1647μ.), η Μπουζάλα (υψόμετρο 1631μ.), η Πυραμίδα Κούτρα (υψόμετρο 1628μ.), το Ζερβό (υψόμετρο 1578μ.). τα Καλύβια Γραβάνη (υψόμετρο 1556μ.) κ.α.       


Η χλωρίδα της Ελατιάς είναι πλούσια σε είδη (πάνω από 700), με πολλά ενδημικά (τοπικά) της Βαλκανικής περιοχής, καθώς επίσης και με πολλά σπάνια για την χώρα μας. Στο Δάσος Ελατιάς συναντάμε ποικιλία μανιταριών με πολλά εδώδικα (βωλίτες, κοπρίνοι, αμανίτης, καίσαρος κ.α.).
Η πανίδα της περιοχής είναι και αυτή πλούσια, με είδη όπως την καφετιά αρκούδα, αγριογούρουνο, ελάφι, ζαρκάδι, λαγό, λύκο, αγριόγατο, φάσσα, αετούς, γεράκια, δρυοκολάπτες κ.ά.


Στην Ελατιά βρίσκεται, το μοναδικό στην χώρα μας Δάσος Ερυθρελάτης. Η Ερυθρελάτη να πούμε ότι είναι είδος έλατου που απαντάται κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες αλλά στην Ελλάδα θα το βρούμε μόνο εδώ, στο Καρά Ντερέ.
  Στην Ελατιά, υπάρχει το Δασικό Χωριό Ελατιάς, κοντά στην κορυφή Πυραμίδα Κούτρα, στη θέση του παλιότερου τσελιγκάτου Σαρακατσαναίων με την ονομασία Καλύβια Κούτρα. Εκεί, κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου (του Προφήτη Ηλία) πραγματοποιείται αντάμωμα Σαρακατσαναίων. Το Δασικό χωριό βρίσκεται στο κέντρο του Δάσους της Ελατιάς.
Παρθένο Δάσος Φρακτού


Σε απόσταση 92 χιλιομέτρων της Δράμας, στο βορειανατολικό άκρο του Νομού, βρίσκεται το Παρθένο δάσος του Φρακτού, το οποίο έχει ανακηρυχτεί σε Παγκόσμιο Μνημείο της Φύσης. Η έκτασή του είναι 12.000 στρέμματα και αποτελείται από Πεύκη (Μαύρη και Δασική), Οξιά, Ερυθρελάτη, Δρυ κ.ά



Δάσος της Χαϊντούς

Σπίτι για χιλιάδες σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας, το Δάσος της Χαϊντούς έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο της φύσης. Βρίσκεται στην οροσειρά της Ροδόπης, στα σύνορα με Βουλγαρία και έχει έκταση 180 στρέμματα.

 



Το γεωλογικό ανάγλυφο της Ξάνθης έχει ευνοήσει σημαντικά τον Δρυμό ώστε να αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό η χλωρίδα του και κατ’ επέκταση η πανίδα του. Μπορείτε να φτάσετε εκεί είτε μέσω του Λειβαδίτη Σταυρούπολης είτε μέσω του Δασικού χωριού Ερύμανθου. Το δίκτυο είναι κατατοπιστικότατο καθώς λειτουργούν σημάδια-σταθμοί σε πολλές πεζοπορικές διαδρομές. 


 το δάσος καλύπτεται από δέντρα, κυρίως κωνοφόρα και φυλλοβόλα πλατύφυλλα, μερικών εκ των οποίων η ηλικία έχει ξεπεράσει τα 200 χρόνια. Πεύκα, έλατα, οξιές, και το χαρακτηριστικό κίτρινο κρίνο της Ροδόπης συνθέτουν την χλωρίδα της περιοχής. Ακόμα, μπορείτε να συναντήσετε τα ιδιαίτερα σπάνια φυτά όπως Ανθεμίς του Στρίμπρυ ή Γέο της Ροδόπης κ.ά. Όσον αφορά την πανίδα της περιοχής φιλοξενεί μεγάλα θηλαστικά όπως αρκούδες, λύκους, τσακάλια κ.ά. καθώς και 102 είδη πουλιών. 

Δάσος Πεύκης 



Ένα ιδιαίτερο δάσος, το οποίο καλύπτει περίπου 1000 στρέμματα βρίσκεται στην περιοχή των Πετρωτών σε υψόμετρο 100μ. και πολύ κοντά στην θάλασσα. Η ιδιαιτερότητα του είναι το μικρό ύψος των δέντρων, το οποίο δεν ξεπερνάει το ένα μέτρο και αυτό το κάνει ένα είδος νανοδάσους που δεν συναντάται πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Ο λόγος της μη ανάπτυξης των δέντρων δεν είναι ακριβής αλλά πιστεύεται ότι τα πετρώματα της περιοχής και η γεωλογία του εδάφους ευθύνονται για αυτό το φαινόμενο. 



Δάσους της Δαδιάς 

Διεθνώς αναγνωρισμένος για την οικολογική του αξία, ο βιότοπος του Δάσους της Δαδιάς απλώνεται στο μέσο του νομού και του προσδίδει ξεχωριστή ομορφιά και σημασία. Είναι τόπος ζωτικής σημασίας για την πανίδα και τη χλωρίδα του τόπου, αφού εδώ συναντώνται αμέτρητα είδη χλωρίδας όπως πεύκα και βελανιδιές ηλικίας εκατοντάδων ετών, αλλά κατά κύριο λόγο εξαιτίας των πολύ σπάνιων ειδών αρπακτικών που ζουν εδώ.



 Συγκεκριμένα, από τα 38 είδη αρπακτικών της Ευρώπης, τα 21 καταγράφονται εδώ, ενώ ανάμεσά τους βρίσκονται και είδη που απειλούνται με εξαφάνιση και το Δάσος της Δαδιάς αποτελεί το τελευταίο καταφύγιό τους στη Γηραιά Ήπειρο. Εδώ επίσης ζουν 39 είδη ερπετών και αμφιβίων.



 Με πρωτοβουλία της WWF, ο χώρος ανακηρύχτηκε προστατευόμενη περιοχή, όπως ανακηρύχθηκε και επίσημα από το ελληνικό κράτος το 1980. Η πρόσβαση γίνεται με αυτοκίνητο μέχρι ενός σημείου, ενώ την επίσκεψή σας μπορείτε να οργανώσετε στο Κέντρο Πληροφόρησης που απέχει λίγα μέτρα από τη Δαδιά. Από εκεί θα μεταφερθείτε στο παρατηρητήριο, όπου διατίθεται ο απαραίτητος εξοπλισμός για να παρατηρήσετε την περιοχή της ταΐστρας, όπου οι υπεύθυνοι του πάρκου αφήνουν τροφή για τα αρπακτικά, την οποία τροφή παρέχουν στο κέντρο κτηνοτρόφοι της περιοχής. Κατάλληλες ώρες για να θαυμάσετε το μαυρόγυπα, τον γυπαετό, τα όρνια και τα άλλα είδη αρπακτικών να «γευματίζουν» είναι οι πρωινές. 



Το θέαμα συγκλονιστικό! Ο νόμος της φύσης “ο θάνατός σου, η ζωή μου” εφαρμόζεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια σας και το γεγονός που ακούγεται αποκρουστικό είναι στην πραγματικότητα ένας φυσιολογικός κρίκος της τροφικής αλυσίδας. 



ΠΗΓΕΣ:© wondergreece.gr ,  vimeo.com -George Komninos ,
   , hikingexperience.gr/ , http://www.theskati.gr

Κυριακή, 28 Απριλίου 2019

Το Ρέμα του Μύλου στην Ευκαρπία του Δήμου Παύλου Μελά : Η κρυμμένη «Σαμοθράκη» της Θεσσαλονίκης περιμένει να την ανακαλύψεις!







 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος 

Λέξεις: Μιχαήλ Παπαβασιλείου 

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη, η οποία προσφέρει τη δυνατότητα για αρκετές δραστηριότητες είτε σε κεντρικά σημεία της είτε πιο έξω από την «καρδιά» της. Σε απόσταση είκοσι λεπτών από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, στα δυτικά, υπάρχει μια τοποθεσία γνωστή ως το Ρέμα του Μύλου. 


 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος 
Στην Ευκαρπία του Δήμου Παύλου Μελά, περίπου μισό χιλιόμετρο μακριά από την κύρια συνοικία, συναντά κανείς ένα πλατανόρεμα, ένα ιδιαίτερο τοπίο, έναν πράσινο μυστικό παράδεισο που συνδέει ουσιαστικά το Φίλυρο με την Ευκαρπία, σε μια ευχάριστη διαδρομή του ενός χιλιομέτρου.

 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος 
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που παρομοιάζουν το Ρέμα του Μύλου με τις εικόνες της Σαμοθράκης. Άλλοι βρίσκουν στην αγκαλιά του φυσικού του περιβάλλοντος διέξοδο από την καθημερινότητα. «Το Ρέμα του Μύλου είναι ένα πολύ όμορφο τοπίο, είναι εκπληκτικό το πώς μπαίνεις από την Ευκαρπία, δηλαδή από την πόλη μέσα στη φύση, στα 500 μέτρα! 


 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
Είναι ένα ρέμα που μας ταξιδεύει αρκετά χρόνια πριν, όταν οι κάτοικοι της περιοχής, πριν 40 – 50 χρόνια έκαναν και τα πρώτα τους μπάνια μόλις καλοκαίριαζε λίγο ο καιρός. Είναι ένα ρέμα που ξεκινάει από ψηλά και πιο συγκεκριμένα από το ύψος του Φιλύρου. Είναι στην ουσία ένα πλατανόρεμα, διασχίζει όλο το ρέμα με συνοδεία πλατανιών, εκατέρωθεν, στις όχθες του.



 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
 Είναι μία πολύ όμορφη διαδρομή που περιέχει και βάθρες με καταρράκτες και καταλήγει στην Ευκαρπία, μέσα στο Αγίασμα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου», περιγράφει στην Parallaxi ο «ξεναγός» μας, Μιχάλης Σπάσος, πρώην γραμματέας του Περιβαλλοντικού Συλλόγου Ευκαρπίας και εκπαιδευτικός με ειδικότητα ηλεκτρολόγου μηχανικού.

                                             

 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης προσπαθούν να αξιοποιήσουν το Σαββατοκύριακό τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να ξεφύγουν από τη βαβούρα του αστικού γκρίζου. Το Ρέμα του Μύλου είναι μια υπέροχη επιλογή: δίνει την ευκαιρία για εξόρμηση για πικ νικ, πεζοπορία ή χαλάρωση χωρίς να υπάρχει κανένα δύσβατο σημείο στη διαδρομή. Καταρράκτες, βάθρες, πλατάνια, καβούρια και νεροχελώνες, χλωρίδα και πανίδα ενώνονται γλυκά και σε συνδυασμό με τη γαλήνη και το οξυγόνο που προσφέρει το μέρος καθιστούν το σημείο δελεαστικό για μικρούς και μεγάλους. 


 
Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
Ωστόσο, ο χώρος χρειάζεται αρκετές βελτιώσεις και συστηματική ενασχόληση του Δήμου για να γίνει ακόμη πιο θελκτικός προς όλους. «Αυτό που ζητάμε είναι να γίνει ο χώρος επισκέψιμος. Η Πολιτεία το χρωστά στην Ευκαρπία για όλες τις περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις που έχει υποστεί επί χρόνια. Ήρθε η ώρα να αναδειχθεί το κάλλος και η μοναδικότητα της περιαστικής ζώνης της Ευκαρπίας.



 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
Για να γίνει, λοιπόν, αξιοποιήσιμο το Ρέμα του Μύλου, θα πρέπει να υπάρχει προσβασιμότητα και από τις δύο εισόδους κυρίως από το περιβαλλοντικό πάρκο Δερβενίου, καθώς υπάρχει δρόμος για το Ρέμα. 


 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
Επίσης, πρέπει να γίνουν μικρές ξύλινες γέφυρες, περιπατητικές διαδρομές, διαδρομές για Mountain bike, για αναψυχή, να μπουν τραπεζόπαγκοι κλπ. 


 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος

Η άλλη είσοδος είναι από Ευκαρπία στα 500 μέτρα και εκεί πρέπει να γίνει διαμόρφωση για να μπορεί να έρχεται ο κόσμος. Ζητάμε από τον ΦΟΔΣΑ και την Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας να προχωρήσουν με την υπάρχουσα μελέτη και να γίνει πράξη το όραμα μας για το Ρέμα του Μύλου», προτείνει ο κ. Σπάσος. 


 
 Εικόνα: Γιάννης Τριανταφυλλόπουλος
Μπορούμε όλοι μαζί να αναδείξουμε ένα εκπληκτικό και καταπράσινο μέρος, όπως το Ρέμα του Μύλου, επιλέγοντάς το ως γρήγορο εκδρομικό προορισμό εντός πόλης. Είναι στο χέρι μας!
ΠΗΓΗ: https://parallaximag.gr/thessaloniki/krymmeni-samothraki-tis-thessalonikis-perimenei-na-tin-anakalypseis


Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

Τα σπήλαια Αγίου Γάλακτος και Ολύμπων στη Χίο






Το σπήλαιο είναι σύμπλεγμα τριών τουλάχιστον σπηλαίων (το μεγαλύτερο από τα οποία προχωράει σε βάθος 220μ) που εκτείνεται στη βάση ενός λόφου πάνω στον οποίο έχει κτιστεί ο ομώνυμος οικισμός στη βορειοδυτική Χίο.
Στο συγκεκριμένο σπήλαιο εντοπίστηκαν προϊστορικά ευρήματα ήδη από το 1887, καθιστώντας έτσι το Άγιο Γάλας μία από τις πρώτες προϊστορικές θέσεις που καταγράφηκαν στον ελλαδικό χώρο.
Στο σπήλαιο εγκαταστάθηκαν άνθρωποι από την πρώιμη Νεολιθική εποχή (6000-5000 π.Χ.) και έζησαν εκεί περίπου μέχρι το 2700 π.Χ. Κομμάτια από πήλινα αντικείμενα καθώς και κόκαλα ζώων δείχνουν ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως ιερό από την Αρχαϊκή ως τη Ρωμαϊκή εποχή.





Ανασκαφικές έρευνες το 1938 σε δύο σπηλιές έφεραν στο φως αγγεία, εργαλεία, θαλασσινά όστρεα, κόκαλα αιγοπροβάτων κ.λπ. των Νεολιθικών χρόνων. Τα ευρήματα ανήκουν σε δύο διαφορετικές εποχές και φαίνεται ότι για ένα διάστημα ο χώρος ή δεν κατοικήθηκε ή άλλαξε κατοίκους. Όλα τα ευρήματα εκτίθενται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χίου.
Στο εσωτερικό του σπηλαίου υπάρχει περιορισμένης έκτασης, αλλά εντυπωσιακός λιθωματικός διάκοσμος. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πολυδαίδαλη μορφολογία του και οι ασυνήθιστες μορφές που διανοίγονται στον λειασμένο από την δράση του νερού ασβεστόλιθο.




Σύμφωνα με τη σπηλαιολόγο Άννα Πετρόχειλου που εξερεύνησε ένα μεγάλο μέρος του σπηλαίου, το Άγιο Γάλας θεωρείται ένα από τα σπανιότερα σπήλαια του είδους του, για τις οροφές του, για τον ιδιότυπο σταλακτικό διάκοσμο και τις γέφυρες που σχηματίστηκαν, καθώς το στροβίλισμα του νερού τρυπούσε το συμπαγή ασβεστόλιθο.
Πηγή: Χίος Ιστορία και Τέχνη (Αθηνά Ζαχαρού-Λουτράρη)






Το σπήλαιο των Ολύμπων (ή αλλιώς και σπήλαιο Συκιάς) βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, κοντά στο χωριό Ολύμποι και όχι μακριά από τα χωριά Πυργί και Μεστά. Το 1985 εξερευνήθηκε από την Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία και από το 2003 είναι επισκέψιμο για το κοινό.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 100 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και πρόκειται για σπηλαιοβάραθρο με βάθος που φτάνει τα 55 μέτρα. Αν και μικρό σε διαστάσεις, το σπήλαιο των Ολύμπων έχει εξαιρετικό εσωτερικό διάκοσμο από σταλακτίτες και σταλαγμίτες που το κατατάσσει ανάμεσα στα πιο αξιόλογα της Ελλάδας.
Αποτελείται από ένα κύριο θάλαμο διαστάσεων 30x30 μέτρων περίπου, ο οποίος προεκτείνεται σε ένα επίμηκες τμήμα. Περιμετρικά του κυρίως θαλάμου δημιουργούνται "εσοχές", οι οποίες σε ορισμένες θέσεις διαμορφώνουν άλλους μικρότερους θαλάμους.



Η οροφή είναι καλυμμένη από πλήθος σταλακτιτών, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν μεγάλη ανάπτυξη. Την πιο εντυπωσιακή ανάπτυξη παρουσιάζουν οι σταλακτίτες. Επίσης, σε ορισμένες θέσεις είναι εντυπωσιακή η ανάπτυξη από εκκεντρίτες (ένα είδος σταλακτιτών που αναπτύσσονται προς διάφορες κατευθύνσεις), που η δημιουργία τους αντιβαίνει τους νόμους της βαρύτητας, αφού δεν αναπτύσσονται κατά την κατακόρυφη διεύθυνση. Η ανώμαλη αυτή ανάπτυξη αποδίδεται στην ύπαρξη ρευμάτων αέρα που υπάρχουν μέσα στο σπήλαιο, πιθανό και λόγω του φυσικού ανοίγματος της οροφής του.
Από την χρονολόγηση διαφόρων δειγμάτων ανθρακικών υλικών του σπηλαίου, υπολογίστηκε ότι το αρχαιότερο από αυτά δημιουργήθηκε πριν από 230 χιλιάδες χρόνια. Πάντως είναι πιθανό να υπάρχουν και αρχαιότερα εντός του σπηλαίου. Η δημιουργία του ίδιου το σπηλαίου είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Θεωρείται οτι η ηλικία του δεν είναι αρχαιότερη των 25 εκατομμυρίων ετών ενώ το πιθανότερο είναι να άρχισε να σχηματίζεται 1 με 5 εκατομμύρια χρόνια πριν. 



Αξίζει να σημειωθεί οτι το σπήλαιο των Ολύμπων εξακολουθεί να είναι ενεργό (σε φάση ανάπτυξης) ακόμη και σήμερα. Γι' αυτό το λόγο έχει δοθεί προσοχή ώστε πιθανές ανθρώπινες παρεμβάσεις να μην επηρεάσουν το μικροκλίμα στο εσωτερικό του. Εξου και το σύστημα εισόδου των επισκεπτών, διπλής πόρτας, που προφυλάσσει από πιθανά ρεύματα αέρα. Η θερμοκρασία (18 βαθμοί Κελσίου) και η υγρασία (95%) στο εσωτερικό του παραμένουν σχεδόν σταθερές όλο το χρόνο ενώ η σταγονορροή μεταβάλλεται εποχιακά. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες του σπηλαίου δημιουργούνται από την χημική απόθεση του ανθρακικού ασβεστίου που μεταφέρεται από το νερό που εισέρχεται στο σπήλαιο οπό τη βροχή.
Από τη φυσική του είσοδο που βρίσκεται στην οροφή της μεγάλης αίθουσας μπαίνουν ακτίνες ηλίου και σε συνδυασμό με τα φυσικά χρώματα των σχηματισμών του εσωτερικού του σπηλαίου (κόκκινο, κίτρινο και λευκό) δημιουργούν εντυπωσιακές εικόνες που σπάνια συναντά κανείς σε άλλα σπήλαια.
Το σπήλαιο είναι ανοιχτό για το κοινό από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβρη καθημερινά εκτός από Δευτέρα και ώρες 11:00 με 18:00. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το ωράριο καλέστε στο τηλέφωνο 22710 93364
https://www.amanivoice-chios.gr , http://www.chioslife.gr , youtube.com

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

Άνοιξη στην Ύδρα - Της μαργαρίτας το κίτρινο χρώμα


Άνοιξη στην Ύδρα και λίγο-λίγο η φύση αχνοϋφαίνει το πολύτιμο πολύχρωμο μωσαϊκό της, σε κάθε μέρος του νησιού, από το βουνό, τις πλαγιές και τις παραλίες μέχρι τους κήπους και τα περιβόλια με τους λεμονανθούς να ευωδιάζουν. 
Άνοιξη η ωραιότερη εποχή, η πιο ενθουσιώδης, η αρωματισμένη και ποικιλόχρωμη που φωτίζει τους δρόμους δεξιά και αριστερά με το κίτρινο της μαργαρίτας, κοκκινίζει τις πρασινάδες με την εύθραυστη παπαρούνα, και αρωματίζει βράχια και πέτρες με τα αγριολούλουδα που δίνουν ζωή στη στεριά και αγναντεύουν περήφανα τη θάλασσα.


Η άνοιξη είναι η παιδική ηλικία του έτους είχε πει ο Άγγλος Ποιητής, Άλφρεντ Τέννυσον. Πράγματι η άνοιξη εδώ στην Ύδρα μοιάζει να της δίνει μια παιδικότητα, μια αθωότητα. Δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις το τοπίο, που εναλλάσσεται. Μοιάζει με χαρούμενο παιδί που ρίχνει κάτω στο χώμα τα παιχνίδια του και ανέμελα σκαρώνει ιστορίες και περιπέτειες.



Οι μαργαρίτες κατακίτρινες ενθουσιάζουν. Αγκαλιές με λουλούδια είναι έτοιμες να γεμίσουν βάζα. Αγκαλιές φυτρωμένες στη γη, σηκώνουν ψηλά τα κεφάλια τους για να προβάλλουν την όμορφη όψη τους στο απέναντι νησάκι. Σαν να εξουσιάζουν το χώμα και τον χώρο που βρίσκονται. Σαν να ξέρουν ότι συνυπάρχουν στο εορταστικό πανηγύρι της φύσης. 


Της μαργαρίτας το κατακίτρινο χρώμα, σε συνεπαίρνει σαν το κοιτάς να απλώνεται χρυσό ολόγυρα και τόσο ζωντανό σαν να σου μιλάει. Ο ήλιος πλέκει τις ακτίνες του και κάνει την μαργαρίτα από λουλούδι του αγρού να μεταμορφώνεται σε πανέμορφη μαλαματένια οπτασία.
Η άνοιξη κεντάει μια πανέμορφη ζωηρή φορεσιά και δεν σταματάς να ανασαίνεις τον καθαρό αέρα γεμίζοντας από Ύδρα, ήλιο και χαρά!
Ελένη Χριστοδούλου



ΠΗΓΗ:http://fonitisydras.com/ , youtube.com

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Τσάι του βουνουύ: τα έξι ποι γνωστά είδη στην Ελλάδα




Στην Ελλάδα αυτοφύονται περίπου 17 είδη του βοτάνου που λέμε γενικά και αόριστα «τσάι του βουνού». Τα γνωστότερα είναι:


Τσάι βλάχικο (στο Άγιο Όρος λέγεται μπεττόνικα) (Sideritis athoa – Σιδερίτης η αθώα): Απαντάται στη χερσόνησο του Άθω, στην Πίνδο και στη Σαμοθράκη, στο όρος Σάος.


                                          

Τσάι του Μαλεβού ή τσάι του Ταϋγέτου (Sideritis clandestina – Σιδερίτης η λαθραία): Αυτοφύεται σε βράχους στις υποαλπικές και αλπικές περιοχές του Μαλεβού, του Ταϋγέτου και της Κυλλήνης. 



                                       
Μαλοτήρα ή καλοκοιμηθιά είναι το τσάι της Κρήτης (Sideritis syriaca – Σιδερίτης η συριακή): Είναι αυτοφυές των βουνών της Κρήτης -κυρίως των Λευκών Ορέων και παλιότερα του Ψηλορείτη- σε υψόμετρο 1.300-2.000 μέτρα. 


Τσάι της Εύβοιας ή τσάι απ’ το Δέλφι (Sideritis euboea – Σιδερίτης η εύβοια): Αυτοφυές φυτό της Εύβοιας, κυρίως στο βουνό Δίρφυς σε υψόμετρο 1.000-1.540 μ.




 Τσάι του Ολύμπου (Sideritis scardica – Σιδερίτης η σκαρδική): Το βρίσκουμε σε βραχώδη μέρη και σε υψόμετρο άνω των 1.000 μ. στον Όλυμπο, στην Όσσα (Κίσσαβο) και στο Πήλιο.

Τσάι του Παρνασσού ή τσάι του Βελουχιού (Sideritis raeseri – Σιδερίτης του Ράσερ): Είναι αυτοφυές αλλά και καλλιεργήσιμο στο νομό Μαγνησίας. Ευδοκιμεί σε ορεινές περιοχές (και στον Όλυμπο) και σε χωράφια ασβεστούχα, πετρώδη, μέτριας γονιμότητας, ξερικά.

     


Κοινό χαρακτηριστικό των ειδών αυτών, αλλά και γενικά του γένους Sideritis L., είναι ότι πρόκειται για φυτά ιδιαίτερα προσαρμοσμένα για να επιβιώνουν σε απόκρημνες βραχώδεις περιοχές με υψόμετρο άνω των 1.000 μέτρων και κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες. Είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά στην ξηρασία και στις χαμηλές θερμοκρασίες, δεν απαιτούν πλούσια εδάφη και προτιμούν θέσεις με ελαφρό έδαφος, μικρό βάθος και άφθονο ήλιο. Απαντώνται και σε σχισμές βράχων ή ανάμεσα σε πέτρες, όπου λίγα φυτά μπορούν να επιβιώσουν.



Πηγή: Κοιν.Σ.Επ. «Ολύμπου Νέκταρ» ,https://www.agro24.gr ,youtube.com

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Η Ικαρία ως πάρκο της φύσης - Στον μυθικό βραχόκοσμο της Ικαρίας (video)







Η προγενέστερη αρχιτεκτονική της Ικαρίας και ο τρόπος αξιοποίησης μεγάλων κοιλοτήτων σε βράχους θα έπρεπε να είναι μέσα στους σημαντικότερους παράγοντες προβολής του νησιού. Αντιθέτως, αυτοί, όπως πολλά άλλα μνημεία, το ένα μετά το άλλο, αλλοιώνονται ή χάνονται, σύμφωνα με τις τρέχουσες ανάγκες ή την νέα «αισθητική» που κυριαρχεί.
Έχουμε μία πολιτισμική κιβωτό που διασώθηκε, έστω αποδεκατισμένη, ως τις μέρες μας. Οι λούροι, οι μεγάλοι μονολιθικοί γρανίτες, δημιουργούν στη βάση τους μεγάλες κοιλότητες και χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες μέχρι και το 19ο αιώνα. Αυτές οι καμάρες έλυναν αυτομάτως το πρόβλημα της στέγης και η υπόλοιπη κατασκευή απαιτούσε μικρότερη επένδυση σε χρόνο, κόπο και παρείχε την απόλυτη κάλυψη.
Παρ’ όλη την προσπάθεια των προγόνων μας να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους, άρχισαν με τον καιρό να υποκύπτουν και να αλλοτριώνονται. Υπαίτιοι δεν ήταν μόνο οι ξενομερίτες αλλά και οι ίδιοι οι Καριώτες (εσωτερικού και εξωτερικού). Το ίδιο συνέβηκε και με τη γλώσσα μας, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χατζιδάκης ο οποίος ασχολήθηκε με την ντοπιολαλιά μας και κατέγραψε κάποιους γραμματικούς κανόνες. Δυστυχώς για μας, ο «εκπολιτισμός» άρχισε πριν αναγνωριστεί και αξιολογηθεί η κληρονομιά μας. Έτσι, για παράδειγμα, καταστράφηκαν αρχαίοι και βυζαντινοί ναοί, ενώ μαρμάρινες κολόνες μετατράπηκαν σε ασβέστη. Γρανιτένιες στράτες βρίσκονται θαμμένες κάτω από τσιμέντο, στο Μαγγανίτη, στη Μεσαριά και αλλού. Νερόμυλοι βρίσκονται χαμένοι σε ρεματιές που δεν είναι πια προσβάσιμες. Ακόμα και τα βυζαντινά ερείπια των λουτρικών εγκαταστάσεων στα Χαλασμένα Θέρμα,  λίγα λεπτά από τον οικισμό των Θερμών, μόλις που διακρίνονται κάτω από την πυκνή βλάστηση. 
Ο Κόκκινος αναφέρει ότι οι Καριώτες «παραμένουν ξεχωριστοί στην παγκόσμια κοινότητα, απροσάρμοστοι για τους πολλούς, ακριβοί για τους λίγους». Έχει δίκιο αλλά η ανάγκη για ένα «ανώτερο» βιοτικού επιπέδου  συνεχίζει να προκαλεί καταστροφές και ανεπανόρθωτες ζημιές.
Ολόκληρη η Ικαριά έχει ιδιαίτερο γεωλογικό ενδιαφέρον με μεγάλη ποικιλία πετρωμάτων και σχηματισμών. Υπάρχουν επίσης σπήλαια, φαράγγια, οροπέδια, θερμές και ψυχρές πηγές, μεγάλα ρήγματα, βραχώδεις ακτές. Διαθέτει δηλαδή ό,τι χρειάζεται που σε συνδυασμό με τους βιότοπους θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί ως γεώτοπος, μια περιοχή με ουσιαστικό και πολυδιάστατο ενδιαφέρον και κατά συνέπεια, αξιόλογο τουριστικό ενδιαφέρον.
Ο γεωτουρισμός αποτελεί τη νέα τάση στην ανάπτυξη περιβαλλοντικού - εναλλακτικού τουρισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Η έννοια του γεωπάρκου αποδίδεται σε περιοχές με ικανό αριθμό θέσεων γεωλογικής κληρονομιάς (γεώτοπους), ένα μωσαϊκό γεωλογικών χαρακτηριστικών ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, σπανιότητας ή κάλλους.

Η Ελλάδα χρειάστηκε 10 χρόνια για να αναπτύξει την αντίληψη για τη διατήρηση της γεωλογικής κληρονομιάς. Τώρα υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο και ήδη τέσσερις περιοχές έχουν αναγνωριστεί από την UNESCO. Είναι η Λέσβος, τμήμα του Ψηλορείτη, η περιοχή Χελμού - Βουραϊκού και η περιοχή Βίκου - Αώου.
Για παράδειγμα, το γεωπάρκο του Απολιθωμένου Δάσους της Λέσβου είναι ένα από τα πρώτα γεωπάρκα και τα πιο σημαντικά στον κόσμο, όχι μόνο για το πλούσιο περιεχόμενό του, αλλά και για τον υποδειγματικό τρόπο λειτουργίας και οργάνωσης. Εδώ και λίγους μήνες ολόκληρη πλέον η Μυτιλήνη αποτελεί γεωπάρκο. Ο σχετικός φάκελος υποψηφιότητας κατατέθηκε από το Δήμο Λέσβου, με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Αιγαίου και του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου. Ο στόχος επιτεύχθηκε αφού πρώτα εμπειρογνώμονες από το Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO βρέθηκαν στο νησί και αξιολόγησαν την υποψηφιότητα.
Αυτή η θετική εξέλιξη μιας τόσο σημαντικής πρωτοβουλίας θα συμβάλει στην προώθηση της εικόνας της Λέσβου, θα προσθέσει αξία στη φυσική και πολιτιστική της ταυτότητα, διεθνή αναγνώριση και θα την καταστήσει ιδανικό προορισμό για ποιοτικό τουρισμό. Η πρόταση είχε τη συμπαράσταση και τη στήριξη πάρα πολλών φορέων (αρχαιολογική υπηρεσία, δασική υπηρεσία, τριών μουσείων, του εμπορικού επιμελητηρίου κ.ά).
Ο Ηλίας Γιαννίρης έχει ήδη έρθει σε επαφή με γεωλόγους και πανεπιστημιακούς για την αντίστοιχη κίνηση από πλευράς Ικαρίας. Όπως διαβάσατε παραπάνω, αυτό δεν είναι δουλειά για οραματιστές ή μοναχικούς καβαλάρηδες αλλά απαιτεί τη σύμπραξη πολλών. Δεν γνωρίζουμε πόσος χρόνος απαιτήθηκε για προετοιμασία αλλά η Μυτιλήνη τα κατάφερε σε ένα μόλις χρόνο από την κατάθεση της σχετικής αίτησης.

Να συμπληρώσουμε ότι από γεωλογικής άποψης, στην ικαριακή γη παρουσιάζονται ορυκτές φάσεις οι οποίες για πρώτη φορά αναγνωρίστηκαν εδώ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο μεταμαγγανιούχος λιθότυπος, γνωστός ως Ικαρίτης, που μόνο σπάνια έχει αναφερθεί στη διεθνή βιβλιογραφία και πιθανόν είναι η μοναδική εμφάνιση στον ελλαδικό χώρο. Εικάζεται ότι ο σχηματισμός του οφείλεται στην επίδραση πυρομετασωματικών ρευστών που συνδέονται γενετικά με την παρακείμενη γρανιτική διείσδυση του Ξυλοσύρτη.
Η μοναδικότητα του Ικαρίτη αναφέρεται σε εργασία γεωλόγου που κατατέθηκε πριν χρόνια στο πανεπιστήμιο Πατρών και το «πιθανόν» προστίθεται μόνο για το ενδεχόμενο που εν αγνοία του ερευνητή, κάποιος άλλος από την επιστημονική κοινότητα έχει εντοπίσει αλλού το συγκεκριμένο πέτρωμα που περικλείει 20 διαφορετικές ορυκτές φάσεις.
Εμείς θα θέλαμε, με κάποιο τρόπο, κάτι να σώσουμε σ’ αυτό το νησί ή μας πέφτει βαριά ΚΑΙ αυτή η κληρονομιά;
ikariamag.gr|από, για και με αφορμή την Ικαριά!
ΠΗΓΗ:http://www.ikariamag.gr/i-Δημοσίευση 20-03-2013 ,Εικόνες flickr  Eleni Ikanou , youtoube.com